[8thAug] First of 8th

posted on 16 Nov 2014 20:51 by lilz
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
++++++++++++++++++++++
 
 
 
Regular Event No.1 : First of 8th  
 

 
 
It was just an ordinary day.
 
 
 
 
 
8 สิงหาคมไม่ใช่วันพิเศษอะไร
 
ถึงอย่างนั้น ทาอีม่าก็รู้ตัวภายในครั้งที่สอง ว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น
 
 

ทีแรก มันเป็นเพียงวันธรรมดาวันหนึ่ง ที่ไม่ได้มีอะไรต่างไปจากปกติ
 
ทาอีม่าเดินเท้าออกจากบ้านไปถึงโรงเรียนตั้งแต่เช้าตรู่ ก่อนเวลาเข้าสอนจริงเป็นชั่วโมงๆ ซึ่งนั่นคือสิ่งที่เธอทำเป็นประจำ ทาอีม่าต้องการอยู่ใน 'บ้าน' ให้น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เธอเบื่อ... ที่ต้องโดนญาติฝั่งแม่ต่อว่าและซักไซ้ไล่เลียงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ห้ามไม่ให้เธอยุ่งกับผู้อพยพ จะมีก็แค่น้องชายที่เด็กกว่าเท่านั้นล่ะที่ไม่พยายามมาทำให้เธอหงุดหงิดใจ
 
ทาอีม่ารู้แล้วว่าเธอไม่ควรไปยุ่มย่ามกับคนพวกนั้น ออกจะเห็นด้วยด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่เห็นมีความจำเป็นจะต้องพูดซ้ำกรอกหูทุกวันเลยสักนิด 
 
ทำอย่างกับเธอเป็นเด็กไม่มีวันโต
 
 

ในรอบแรก ทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี 
 
เธอไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่มีชีวิตโลดโผนหรือน่าหวาดผวาอะไรอยู่แล้ว ออกจะจืดชืด ซ้ำเดิมไปวันๆ
 
เข้าห้องเรียน ครูสอน... ทาอีม่าคอยช่วยดูแลเด็กบ้าง ใครซนก็จับให้อยู่กับที่ บางทีก็เอาไม้ที่ตัวเองแกะสลักเป็นตุ๊กตาตัวเล็กๆ มาแจกเป็นรางวัลกับเด็กดี เธอชอบแกะตุ๊กตานางฟ้าเป็นพิเศษ
 
เด็กๆ คนไหนชอบนางฟ้ากันทั้งนั้น ถ้าเป็นเด็กผู้ชาย เธอมักจะเอาตุ๊กตารูปสัตว์ต่างๆ ให้แทน
 
วันนั้น เด็กน้อยที่นั่งริมหน้าต่างทำแจกันไม้ประดับในห้องตกแตก เธอก็เข้าไปช่วยปลอบใจ
 
จะแปลกนิดๆ ก็ตรงที่ไอลีนไม่ได้มาเข้าสอน... ทาอีม่ารู้ตอนออกไปพักเที่ยงแล้วนั่งกินอาหารธรรมดาๆ ไม่ได้ตั้งใจจะสังเกต แต่ก็อดไม่ได้ที่จะคิด... ผู้หญิงคนนั้นเป็นหนึ่งในผู้อพยพไม่กี่คนที่เธอรู้สึกว่า 'ไม่แย่' แท้ๆ
 
ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้มีอะไรน่ากังวล ผู้หญิงคนนั้นอาจจะติดธุระก็ได้ ไม่มีเหตุผลให้ระแวงเกินกว่าเหตุเลย
 
 

ระหว่างทางกลับบ้าน มีกลุ่มมิชชันนารีเดินผ่านเธอพอดี หนึ่งในผู้ชายกลุ่มนั้นที่ทาอีม่าจำได้ว่ารู้จักกับ 'พ่อ' ของเธอเดินเข้ามาทักทาย ถามสารทุกข์สุกดิบเรื่อยเปื่อย พยายามเป็นมิตรกับเธอจนน่าหงุดหงิด นั่นคงเป็นเรื่องแย่เรื่องเดียวของวัน แม้ว่าเคย์ตัน เหยี่ยวของเธอจะแสดงท่าทีไม่เป็นมิตรและพร้อมจะเข้าไปจิกตามิชชันนารีคนนั้นทุกเมื่อถ้าหากเขายังไม่เลิกยุ่มย่าม แต่ทาอีม่าก็ยังใช้เวลาอยู่ตั้งนานกว่าจะปลีกตัวออกมาได้ 
 
ทาอีม่าไม่ชอบให้ใครทำให้เธอนึกถึงพ่อ บางทีเธออยากจะทำเป็นลืมไปด้วยซ้ำว่าพ่อของเธอเป็นหนึ่งในกลุ่มมิชชันนารี
 
เธอต้องหนีไปนั่งอยู่ที่ลานเลี้ยงสัตว์อยู่ตั้งนาน... ไม่อยากกลับบ้าน แค่คิดถึงว่ามีคนที่บ้านเห็นว่าเธอคุยอยู่กับคนพวกนั้น ก็คงโดนสวดบ่นอีกยาว คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ แล้วปล่อยให้วันที่ 8 สิงหาคมในครั้งนั้นผ่านไปอย่างเอื่อยเฉื่อยธรรมดา
 
 

วันรุ่งขึ้น ก็เป็นแค่อีกวันที่ไม่ได้มีอะไรพิเศษ
 
ทาอีม่าไปโรงเรียนแต่เช้าตรู่เหมือนเดิม
 
ครูสอนเรื่องเดิม แต่เธอไม่ได้เอะใจ บางทีครูก็ทำแบบนี้อยู่แล้ว พูดซ้ำๆ กับเด็กเล็กที่ค่อยๆ เรียนรู้ไปทีละนิด ก็ไม่ได้แปลกที่ตรงไหน
 
ไอลีนยังไม่มาสอน
 
...ทาอีม่าเพิ่งมาสังเกตตอนนี้เองว่ามีเรื่องผิดปกติ
 
 
 
ไอลีนไม่เคยไม่มาสอนติดกันหลายวันโดยไม่บอกกล่าวกับใคร ทีแรกเธอว่าจะไปหาเอมอส พี่ชายของไอลีนเพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอตามหาเขาไม่เจอ ถึงตอนนี้ก็ชักจะสงสัยปนว้าวุ่นเล็กน้อยขึ้นมาบ้าง
 
เด็กน้อยคนนั้นที่ทำแจกันไม้ตกแตกแล้วร้องไห้อยู่เกือบชั่วโมง ก็ไม่น่าเนรมิตแจกันใหม่ขึ้นมาเพื่อทำให้มันแตกอีกรอบ แถมยังทุ่มตัวลงไปร้องไห้ยาวนานกับพื้นซ้ำๆ ได้
 
ที่แย่คือกลุ่มมิชชันนารีที่เธอเดินผ่านตอนจะกลับบ้าน... พวกเขาพยายามจะเข้ามาทักเธอแบบเดิม
 
เด็กหญิงกับเหยี่ยวเพเรกรินหลบเข้าหลังต้นไม้ในทันใด
 
ทาอีม่าได้แต่ผ่อนหายใจอย่างโล่งอก เธอจับจังหวะการเข้ามาของคนพวกนั้นถูกแล้วหลังจากเหตุการณ์เดิมเกิดซ้ำขึ้นเป็นครั้งที่สอง สำหรับคนพวกนั้นเธอไม่มีอะไรอยากคุยด้วย...เป็นเรื่องดีแค่อย่างเดียว ที่วันนั้นเธอไม่ต้องเผชิญหน้ากับพวกมิชชันนารี
 
 

รอบที่สาม... 
 
ครั้งนี้ทาอีม่าเอาแจกันดอกไม้ไปซ่อนแล้ว เด็กน้อยคนนั้นไม่ได้ทำแจกันตกแตก
 
แต่ไอลีนก็ยังคงไม่มาสอน
 


เกิดอะไรขึ้นในดีร์ชาด?
 
 
 
เด็กสาวถามตัวเองเป็นรอบที่ร้อย แต่เธอไม่ได้คำตอบ
 
ทาอีม่าไม่ชอบความไม่แน่ใจเลยจริงๆ เธอไม่ชอบการที่ต้องการรู้อะไรบางอย่างแต่ไม่มีคำตอบ โดยเฉพาะกับเรื่องนี้
 
ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยเจออะไรแบบนี้ การย้อนเวลาเป็นเรื่องวิปลาสไม่ใช่หรือ?
 
เธอไม่กล้าพูดกับใคร เกรงว่าจะถูกหาว่าฟั่นเฟือน ถึงอย่างนั้นหลังจากเลิกเรียนเด็กหญิงก็เปลี่ยนเป้าหมายจากโรงฆ่าสัตว์เป็นในเมือง... หวังอยู่ลึกๆ ว่าจะเห็นใครสักคนทำท่าสับสนเหมือนกับเธอ เธอจะได้เข้าไปถามได้อย่างสบายใจ จนตอนหลังต้องเรียกว่า 'ภาวนา'
 
เคลย์ตันพยายามบินสูงขึ้น ใช้สายตาเหยี่ยวมองหาไปทั่วๆ เมือง หาความผิดปกติ ซึ่งสุดท้ายแล้วตอนนี้ทาอีม่าก็ได้รู้เพียงว่ารอบๆ เมืองเกิดอะไรขึ้นกับใครบ้าง และมันเป็นเรื่องซ้ำเดิมที่วนกลับมาเกิดทุกวันอย่างไม่ต้องสงสัย
 
 
 
 


...เกิดอะไรขึ้นในดีร์ชาด?
 
เด็กสาวถามตัวเองเป็นรอบที่ร้อย แต่เธอไม่ได้คำตอบ
 
 

ต้องเป็นพวกผู้อพยพแน่ๆ ...ที่เอาเรื่องวิปลาสแบบนี้เข้ามาในดีร์ชาร์ด
 
 
++++++++++++++++++++++
 
 
ปั่นไฟลุกท่วมก้น น่าเกลียดที่สุด
 
เอมอสและไอลีนที่พูดถึง คือตัวละครของคุณช่า (ตามไปดูประวัติได้ ที่นี่ ค่ะ)
 
อ่านตรงไหนไม่เข้าใจถามได้นะคะ นี่คือรีบปั่นมาก orz ตั้งใจบรรยายแบบไม่มีคำพูดเลย มีเวลาคงทำได้ดีกว่านี้ แง ๕๕๕ ชีวิตทาอีม่าจริงๆ ไม่ได้มีอะไร dramatic ในวันนั้นค่ะ ออกจะสุดแสนธรรมดา แถมเป็นคนไม่ได้สงสัยตื่นตระหนกตกใจแบบตีโพยตีพายด้วย ก็ได้แต่คิดเงียบๆ ไปตามประสา
เปลี่ยนบรรยากาศเนอะ เป็นคนธรรมดาๆ ชีวิตธรรมดาๆ บ้าง ๕๕
 
โคประวัติกับทาอีม่าได้ค่ะ ทวิตเตอร์/สไก่ก็ได้ (@taima_8th)
 
 
 
 
ติชมได้ตามสะดวกนะคะ
 
หนีแล้ว ชวิ้งงงงงง